Ένα αφιέρωμα από τους μικρούς ρεπορτερς (τετάρτης&πεμπτης δημοτικού) του e-Αιπεια.
Οι μαθητές-ρεπορτερς πήραν συνεντεύξεις από κατοίκους χωριών (μεγάλης ηλικίας) για τον τρόπο ζωής τους παλαιοτέρα στα χωριά.
(φωτογραφία: οι ρεπόρτερ της ΑΙΠΕΙΑΣ!!!)Δημήτριος Τσαμπούκος κάτοικος Χράνων
Ετών :87
«Μέναμε σε ένα μικρό σπιτάκι χωρίς τσιμέντο ή πλακάκια. Αντί για τζάκι είχαμε γωνιά όπου ανάβαμε φωτιά. Με μια μικρή πορτούλα μπαίναμε στο δίπλα δωματιάκι που χωριζόταν με καλαμωτή και είχαμε ζώα. Γίδες, αγελάδες, κότες, γαϊδάρους. Νύχτα ξυπνάγαμε για δουλειά αφού πίναμε γάλα από τις γίδες. Το βράδυ γυρνάγαμε κουρασμένοι στο χαμόσπιτο. Κρέας τρώγαμε μόνο Χριστούγεννα Πάσχα και στις γιορτές.»
Επιμέλεια: Σοφία Τριανταφυλλοπούλου
Μαργαρίτα Πόταρη κάτοικος Ελαιοχωρίου Μεσσηνίας
Ετών 75
«Το χωριό μου είναι το Ελαιοχώρι Μεσσηνίας που βρίσκεται στο Ταΰγετο. Εκεί έζησα τα παιδικά μου χρόνια. Στο χωριό μου κάθε οικογένεια είχε το σπίτι της, το κτήμα της και τα ζώα της. Οι οικογένεια μου είχε ένα σχετικά μεγάλο σπίτι που βρισκόταν στη πλατεία του χωριού. Ήταν διώροφο και εμείς μέναμε στο πάνω όροφο. Στο κάτω όροφο ο πατέρας μου είχε ένα καφενείο που ήταν όπως το σημερινό μεζεδοπωλείο. Στο πίσω μέρος του ισογείου υπήρχε ένας στάβλος στον οποίο βάζαμε τα ζώα. Η μητέρα μου φρόντιζε το σπίτι αλλά δούλευε και στα κτήματα μας όπως και εμείς τα παιδιά όταν τελειώναμε το σχολείο και τα μαθήματα μας. Η ζωή των παιδιών ήταν γεμάτη παιχνίδι. Είτε στη πλατεία είτε στο σχολείο είτε στα χωράφια. Παίζαμε ομαδικά παιχνίδια αλλά και άλλα με αυτοσχέδιες κούκλες μπάλες και άλλα. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν οι περισσότεροι αγρότες όμως όπως και σε κάθε χωριό υπήρχαν και άλλα επαγγέλματα όπως ο παντοπώλης ο παπάς ο χωροφύλακας ο αγροφύλακας και ο δάσκαλος. Οι περισσότερες οικογένειες ζούσαν φτωχικά αλλά με αξιοπρέπεια και να στην εποχή μας φαίνεται αδύνατο να ζει κανείς χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα τρεχούμενο νερό στο σπίτι, αυτοκίνητο και υπολογιστές εμείς τότε ήμασταν ευτυχισμένοι και ας περπατούσαμε χιλιόμετρα κάθε μέρα για να πάμε στα χωράφια και για να μαζέψουμε πόσιμο νερό.Ηταν άλλωστε παιχνίδι για εμάς τα σχήματα που φτιάχναμε στους τοίχους από το φως του λυχναριού, το μοναδικό ,μέσο για να μας φωτίσει. Η οικογένεια έφυγε από το χωριό και πήγε στη Καλαμάτα, μετά από το τέλος του Β! Παγκοσμίου πολέμου, αλλά πάντα θα σκέφτομαι τη ζωή μου εκεί.»
Επιμέλεια: Μελιάννα Μάκαρη
Στέλιος Μουλατσιώτης κάτοικος: Βουνάρια Μεσσηνίας
«Από μικρό παιδί μου άρεσε το σχολείο και ήθελα να μάθω γράμματα. Αλλά όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας και συγκεντρωνόμασταν στο προαύλιο του σχολείου. Ήμασταν πολλά παιδιά και είχαμε μόνο ένα δάσκαλο. Όταν πήγαινα στη Τετάρτη τάξη κηρύχτηκε ο Ελληνο-Αλβανικός πόλεμος. Ο δάσκαλος μας πήγε στρατιώτης και έκλεισε το σχολείο μας. Μετά είχαν κατοχή από Γερμανούς. Τότε δημιουργήθηκε μεγάλη φτώχεια και οι γονείς μας έστειλαν να βοσκάμε γίδες. Είχαμε πάντα ήμερα ζώα, κατσίκες, προβατίνες σκυλιά και γάτες που με αυτά παίζαμε. Μεγαλώσαμε πια και αρχίσαμε την εργασία για μεροκάματο την αγγειοπλαστική. Ξυπνάγαμε πολύ πρωί για να πάμε στο εργαστήριο της αγγειοπλαστικής. Για να μπορέσουμε να οικονομήσουμε λίγα χρήματα και να ζήσουμε λίγο καλύτερα από την κατοχή.»
Επιμέλεια : Στέλιος Μουλατσιώτης
Ψυρρής Δημήτριος κάτοικος Λογγά Μεσσηνίας
Ετών 71
Σηκωνόμαστε πρωί μετά βόσκαμε τα πρόβατα ζώα μέχρι το μεσημέρι και ερχόμασταν στο σπίτι κατά τις 4 το απόγευμα. Πηγαίναμε για τη γεωργική καλλιέργεια μέχρι το βράδυ στις 8. Αυτό γινόταν μέχρι το πόλεμο του 1940 που ήρθε η κατοχή και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους από τα βόλια που έπεφταν κάθε ημέρα. Μετά το πόλεμο οι άνθρωποι ξανακαλλιε΄ργησαν τα χτήματα τους.
Επιμέλεια: Παναγιώτης Γεωργιόπουλος
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ Σ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ!!!
Παιδία της περιοχής της Αίπειας περιγράφουν τη ζωή τους στο χωριό τους σήμερα (2010).
Παναγιώτης Γεωργιόπουλος: Σήμερα οι άνθρωποι στη Λογγά που είναι το χωριό μου ζουν καλά ήρεμα και έχουν ζώα. Η σχέση τους με τα ζώα είναι καλή τα φροντίζουν και τα συντηρούν. Επίσης ασχολούνται και με τα χτήματα τους.
Σαρατσιώτης Κωνσταντίνος: Η ζωή στο χωριό μου τα Βουνάρια είναι ήρεμη και ευχάριστη. Η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα είναι σχετικά καλή. Οι άνθρωποι εδώ ασχολούνται με τη γεωργία τη κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία.
Στέλιος Μουλατσιώτης: Σήμερα η ζωή στα Βουνάρια έχει αλλάξει. Λίγοι νέοι άνθρωποι έχουν απομείνει και ελάχιστοι ασχολούνται με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία. Το άγχος της πόλης και της σύγχρονης ζωής έχει φθάσει και στα χωριά. Πλέον ζεσταινόμαστε με καλοριφέρ και μετακινούμαστε με αυτοκίνητα. Οι σχέσεις μας με τα ζώα γίνονται όλο και πιο απόμακρες αφού σα μέσο μεταφοράς χρησιμοποιούμε τα αυτοκίνητα και τις μηχανές και όχι άλογα και γαϊδουριά και όλο και λιγότερα σπίτια έχουν οικόσιτα ζώα.
Μερικοί άνθρωποι ασχολούνται με τη γεωργία, ελάχιστοι με τη κτηνοτροφία και άλλοι δουλεύουν ως υπάλληλοι σε επιχειρήσεις δημόσιες και ιδοτικές.
Σοφία Τριανταφυλλοπούλου: Ζω στους Χράνους και εδώ η ζωή δε διαφέρει πολύ από τη ζωή στην πόλη. Δουλειά, σπίτι, με το αυτοκίνητο, επικοινωνία με κινητά τηλε΄φωνα και το βράδυ τηλεόραση. Τα ζώα δεν υπάρχουν πλέον στα σπίτια που έκαν κιόλας δουλειές όπως το γαιδουρακι και τα το αλογο. Οι κάτοικοι ασχολούνται το χειμώνα με τις ελιές το καλοκαίρι με το τουρισμό και τις δουλείες στα μαγαζιά.
Ετών :87
«Μέναμε σε ένα μικρό σπιτάκι χωρίς τσιμέντο ή πλακάκια. Αντί για τζάκι είχαμε γωνιά όπου ανάβαμε φωτιά. Με μια μικρή πορτούλα μπαίναμε στο δίπλα δωματιάκι που χωριζόταν με καλαμωτή και είχαμε ζώα. Γίδες, αγελάδες, κότες, γαϊδάρους. Νύχτα ξυπνάγαμε για δουλειά αφού πίναμε γάλα από τις γίδες. Το βράδυ γυρνάγαμε κουρασμένοι στο χαμόσπιτο. Κρέας τρώγαμε μόνο Χριστούγεννα Πάσχα και στις γιορτές.»
Επιμέλεια: Σοφία Τριανταφυλλοπούλου
Μαργαρίτα Πόταρη κάτοικος Ελαιοχωρίου Μεσσηνίας
Ετών 75
«Το χωριό μου είναι το Ελαιοχώρι Μεσσηνίας που βρίσκεται στο Ταΰγετο. Εκεί έζησα τα παιδικά μου χρόνια. Στο χωριό μου κάθε οικογένεια είχε το σπίτι της, το κτήμα της και τα ζώα της. Οι οικογένεια μου είχε ένα σχετικά μεγάλο σπίτι που βρισκόταν στη πλατεία του χωριού. Ήταν διώροφο και εμείς μέναμε στο πάνω όροφο. Στο κάτω όροφο ο πατέρας μου είχε ένα καφενείο που ήταν όπως το σημερινό μεζεδοπωλείο. Στο πίσω μέρος του ισογείου υπήρχε ένας στάβλος στον οποίο βάζαμε τα ζώα. Η μητέρα μου φρόντιζε το σπίτι αλλά δούλευε και στα κτήματα μας όπως και εμείς τα παιδιά όταν τελειώναμε το σχολείο και τα μαθήματα μας. Η ζωή των παιδιών ήταν γεμάτη παιχνίδι. Είτε στη πλατεία είτε στο σχολείο είτε στα χωράφια. Παίζαμε ομαδικά παιχνίδια αλλά και άλλα με αυτοσχέδιες κούκλες μπάλες και άλλα. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν οι περισσότεροι αγρότες όμως όπως και σε κάθε χωριό υπήρχαν και άλλα επαγγέλματα όπως ο παντοπώλης ο παπάς ο χωροφύλακας ο αγροφύλακας και ο δάσκαλος. Οι περισσότερες οικογένειες ζούσαν φτωχικά αλλά με αξιοπρέπεια και να στην εποχή μας φαίνεται αδύνατο να ζει κανείς χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα τρεχούμενο νερό στο σπίτι, αυτοκίνητο και υπολογιστές εμείς τότε ήμασταν ευτυχισμένοι και ας περπατούσαμε χιλιόμετρα κάθε μέρα για να πάμε στα χωράφια και για να μαζέψουμε πόσιμο νερό.Ηταν άλλωστε παιχνίδι για εμάς τα σχήματα που φτιάχναμε στους τοίχους από το φως του λυχναριού, το μοναδικό ,μέσο για να μας φωτίσει. Η οικογένεια έφυγε από το χωριό και πήγε στη Καλαμάτα, μετά από το τέλος του Β! Παγκοσμίου πολέμου, αλλά πάντα θα σκέφτομαι τη ζωή μου εκεί.»
Επιμέλεια: Μελιάννα Μάκαρη
Στέλιος Μουλατσιώτης κάτοικος: Βουνάρια Μεσσηνίας
«Από μικρό παιδί μου άρεσε το σχολείο και ήθελα να μάθω γράμματα. Αλλά όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας και συγκεντρωνόμασταν στο προαύλιο του σχολείου. Ήμασταν πολλά παιδιά και είχαμε μόνο ένα δάσκαλο. Όταν πήγαινα στη Τετάρτη τάξη κηρύχτηκε ο Ελληνο-Αλβανικός πόλεμος. Ο δάσκαλος μας πήγε στρατιώτης και έκλεισε το σχολείο μας. Μετά είχαν κατοχή από Γερμανούς. Τότε δημιουργήθηκε μεγάλη φτώχεια και οι γονείς μας έστειλαν να βοσκάμε γίδες. Είχαμε πάντα ήμερα ζώα, κατσίκες, προβατίνες σκυλιά και γάτες που με αυτά παίζαμε. Μεγαλώσαμε πια και αρχίσαμε την εργασία για μεροκάματο την αγγειοπλαστική. Ξυπνάγαμε πολύ πρωί για να πάμε στο εργαστήριο της αγγειοπλαστικής. Για να μπορέσουμε να οικονομήσουμε λίγα χρήματα και να ζήσουμε λίγο καλύτερα από την κατοχή.»
Επιμέλεια : Στέλιος Μουλατσιώτης
Ψυρρής Δημήτριος κάτοικος Λογγά Μεσσηνίας
Ετών 71
Σηκωνόμαστε πρωί μετά βόσκαμε τα πρόβατα ζώα μέχρι το μεσημέρι και ερχόμασταν στο σπίτι κατά τις 4 το απόγευμα. Πηγαίναμε για τη γεωργική καλλιέργεια μέχρι το βράδυ στις 8. Αυτό γινόταν μέχρι το πόλεμο του 1940 που ήρθε η κατοχή και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους από τα βόλια που έπεφταν κάθε ημέρα. Μετά το πόλεμο οι άνθρωποι ξανακαλλιε΄ργησαν τα χτήματα τους.
Επιμέλεια: Παναγιώτης Γεωργιόπουλος
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ Σ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ!!!
Παιδία της περιοχής της Αίπειας περιγράφουν τη ζωή τους στο χωριό τους σήμερα (2010).
Παναγιώτης Γεωργιόπουλος: Σήμερα οι άνθρωποι στη Λογγά που είναι το χωριό μου ζουν καλά ήρεμα και έχουν ζώα. Η σχέση τους με τα ζώα είναι καλή τα φροντίζουν και τα συντηρούν. Επίσης ασχολούνται και με τα χτήματα τους.
Σαρατσιώτης Κωνσταντίνος: Η ζωή στο χωριό μου τα Βουνάρια είναι ήρεμη και ευχάριστη. Η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα είναι σχετικά καλή. Οι άνθρωποι εδώ ασχολούνται με τη γεωργία τη κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία.
Στέλιος Μουλατσιώτης: Σήμερα η ζωή στα Βουνάρια έχει αλλάξει. Λίγοι νέοι άνθρωποι έχουν απομείνει και ελάχιστοι ασχολούνται με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία. Το άγχος της πόλης και της σύγχρονης ζωής έχει φθάσει και στα χωριά. Πλέον ζεσταινόμαστε με καλοριφέρ και μετακινούμαστε με αυτοκίνητα. Οι σχέσεις μας με τα ζώα γίνονται όλο και πιο απόμακρες αφού σα μέσο μεταφοράς χρησιμοποιούμε τα αυτοκίνητα και τις μηχανές και όχι άλογα και γαϊδουριά και όλο και λιγότερα σπίτια έχουν οικόσιτα ζώα.
Μερικοί άνθρωποι ασχολούνται με τη γεωργία, ελάχιστοι με τη κτηνοτροφία και άλλοι δουλεύουν ως υπάλληλοι σε επιχειρήσεις δημόσιες και ιδοτικές.
Σοφία Τριανταφυλλοπούλου: Ζω στους Χράνους και εδώ η ζωή δε διαφέρει πολύ από τη ζωή στην πόλη. Δουλειά, σπίτι, με το αυτοκίνητο, επικοινωνία με κινητά τηλε΄φωνα και το βράδυ τηλεόραση. Τα ζώα δεν υπάρχουν πλέον στα σπίτια που έκαν κιόλας δουλειές όπως το γαιδουρακι και τα το αλογο. Οι κάτοικοι ασχολούνται το χειμώνα με τις ελιές το καλοκαίρι με το τουρισμό και τις δουλείες στα μαγαζιά.
